Springsteen: Deliver Me from Nowhere

De film gaat over het maken van Springsteens album ‘Nebraska’ uit 1982, een persoonlijke akoestische plaat die The Boss uitbracht net voor hij uitgroeide tot een absolute wereldster.

Velen had zich bij een biopic over The Boss allicht iets anders voorgesteld. Dit hoofdstuk uit zijn leven is misschien niet het interessantste, maar toch één dat het verdient om verteld te worden. De film focust niet op het icoon Bruce Springsteen maar op de man achter de artiest. Springsteen is iemand die worstelt met problemen en die probeert te verwerken door zijn muziek. Die is persoonlijk en intiem en dat komt zeer goed tot uiting in de film. Er zijn twee momenten in de film waarop we toch een glimp opvangen van de legendarische rocker die Springsteen is. Aan het begin van de film wanneer Bruce en de E Street Band een concert afsluiten met ‘Born to Run’ en wanneer ze later ‘Born in the USA’ opnemen. Tijdens die scènes begint de adrenaline meteen te stromen. Ergens is het jammer dat we daar niet meer van kregen maar ik denk toch dat regisseur Scott Cooper de juiste aanpak heeft gekozen om dit deel van Springsteens leven naar het scherm te vertalen.

‘Springsteen: Deliver Me From Nowhere’ is zeker geen perfecte film. Hij sleept af en toe een beetje aan en wordt af en toe iets te hard aangedikt. Zo is een shot van White die naar een huis op een heuvel zit te staren terwijl ‘Mansion on the Hill’ speelt behoorlijk theatraal. De romance tussen Bruce en zijn toenmalige vriendin Faye voegt ook niet veel toe.
Maar hoofdrolspeler Jeremy Allen White (‘The Bear’) zet een goede prestatie neer. Vooral zijn zang is angstaanjagend goed. Bij momenten hoor je amper het verschil tussen hem en The Boss. Jeremy Strong (‘The Apprentice’ en ‘Succession’) in de rol van Springsteens producer en goede vriend Jon Landau bewijst wederom dat hij een klasbak is. Uiteraard is ook de muziek geweldig.

Deze Springsteen fan was alvast tevreden.